Rasowy czy kundel

Osiemnaście lat temu popełniłam wielką zbrodnię. O tak! Ogromną! Sprowadziłam z Australii do Polski Australijskie Labradoodle. Zszokowany Internet aż drżał od dyskusji na temat rodzajów linczu na mojej osobie. Ja po prostu takich rzeczy nie czytam, wiem, że HEJT zawsze był, jest i będzie. A ponieważ pierwszy ma zawsze ciężko z przecieraniem szlaków, w życiu staram się kierować pewną prawdą.

“Każda prawda przechodzi przez trzy etapy: najpierw jest wyśmiewana, potem zaprzeczana, a na końcu uważana za oczywistą”. To mój ulubiony cytat Schopenhauera. I jestem przekonana, że niejeden z tych internetowych hejterów na przełomie ostatnich 18 lat, zainteresowany rasą, już zdążył się ze mną skontaktować.

Wiem, że prawda, pasja, miłość do tego co się robi, ale też przede wszystkim szczere intencje, zawsze się obronią. Zawsze.

Swoje stanowisko na temat tego czy RASOWY CZY KUNDEL już przedstawiłam w innym artykule.

RASOWY CZY KUNDEL

Wciąż powstają i są rejestrowane nowe rasy psów. Wciąż skutecznie niszczone są rasy już nam znane (spłaszczanie pysków, kontowanie tylnych łap). Myślę, że gdyby ludzie zajęli się sobą i z każdego dnia szlifowali swój diament, świat wyglądałby inaczej.

Kiedy słyszymy słowo „rasa”, łatwo odnieść wrażenie, że istnieje ona od zawsze – niezmienna, zamknięta i dana nam przez naturę. Tymczasem prawda jest zupełnie inna. Każda rasa psa została kiedyś stworzona przez człowieka. Żadna nie spadła z nieba z gotowym rodowodem i wzorcem rasy.

Rasy powstawały dlatego, że ludzie potrzebowali psów o określonych cechach: jedne miały polować, inne pilnować stad, ciągnąć zaprzęgi, strzec domów albo towarzyszyć człowiekowi. Hodowcy wybierali więc psy posiadające pożądane cechy i łączyli je ze sobą. Następnie przez kolejne pokolenia wybierano potomstwo, które najlepiej odpowiadało założonemu celowi. Tak właśnie działa selekcja hodowlana.

Dobrym przykładem jest Eurasier – stosunkowo młoda rasa (niewiele starsza od Australian Labradoodle), której tworzenie rozpoczęto w XX wieku poprzez połączenie określonych ras i dalszą, wielopokoleniową selekcję. Celem nie było przypadkowe „mieszanie psów”, lecz uzyskanie psów o konkretnym typie, charakterze i cechach, które następnie konsekwentnie utrwalano.

Eurasier powstał z połączenia trzech ras:

• Chow Chow
• Wolfspitz / Keeshond
• Samoyed (samojed)

Na dzień dzisiejszy jest już rasą rejestrowaną przez ZkWP

Podobną historię ma Poodlepointer. Rasa powstała z połączenia pudla i pointera, ale oczywiście nie oznacza to, że każdy Poodlepointer jest po prostu przypadkową krzyżówką tych dwóch ras. Po początkowym etapie krzyżowania przyszły długa praca hodowlana, selekcja i utrwalanie pożądanych cech użytkowych. Z czasem powstała populacja o własnym, charakterystycznym typie.

I właśnie tutaj warto zrozumieć różnicę między jednorazowym skrzyżowaniem dwóch psów a długofalowym programem hodowlanym.

Australian Labradoodle nie jest po prostu Labradorem skrzyżowanym z Pudlem. Współczesny Australian Labradoodle jest efektem wielopokoleniowej, świadomej selekcji hodowlanej, prowadzonej z określonym celem. Hodowcy przez lata wybierali psy pod kątem zdrowia, charakteru, budowy, rodzaju szaty i innych cech ważnych dla rozwoju populacji. Tak jak w przypadku każdej powstającej rasy, proces ten wymaga czasu, wiedzy, konsekwencji i wielu pokoleń. Proces tworzenia Australian Labradoodle jest lepszy, wiarygodniejszy, bardziej zorganizowany i kontrolowany niż proces tworzenia ras w przeszłości. Dlaczego? Bo od samego początku mamy pewną przewagę, a mianowicie dostęp do technologii - wszystkie psy przechodziły testy DNA na potwierdzenie pochodzenia, testowane były na choroby genetyczne, a ich stopień inbredu od początku był ustalony na niskim poziomie.

W przeciwieństwie do tworzenia niektórych ras, w historii których czytamy o przodkach wiarygodnych i prawdopodobnych jak "inne psy gospodarskie". U Australian Labradoodle nie ma takiej możliwości jak "inne spaniele, inne teriery, inne psy towarzyszące". Od początku ten proces był bardzo mocno kontrolowany i nie pozostawiał pola na domysły ani ewentualne "może". Zaufanie jest dobre, ale kontrola jeszcze lepsza.

Przodkowie Australian Labradoodle

Można oczywiście dyskutować o historii, standardach czy kierunku rozwoju poszczególnych ras. Nie można jednak udawać, że stare rasy „powstały same”, a tylko nowe są dziełem człowieka. Każda rasa była kiedyś nowa. Każda miała swój początek. Każda była kiedyś efektem selekcji, wyborów hodowlanych i pracy ludzi. Jednakże rasy te były tworzone przed ogólnym dostępem do internetu i wszechobecnym prawem do wyrażania swojej opinii w postaci hejtu. Nie miały możliwości być rozpromowane przez prasę i internet. Tutaj z kolei ich przewaga - spokojny proces tworzenia, bez nadmiernej popularyzacji, na której korzystają pseudohodowcy.

Różnica polega jedynie na tym, że niektóre rasy mają za sobą sto czy dwieście lat historii, a inne znajdują się na wcześniejszym etapie swojej drogi. Mowa tutaj o pracy niemalże 40 letniej, więc nie do końca takiej krótkiej, biorąc pod uwagę rasę Eurasier która liczy sobie około 66 lat.

Dlatego zanim ktoś powie: „Po co tworzyć coś nowego?”, warto pamiętać, że dokładnie to samo można było kiedyś powiedzieć o wielu rasach, które dziś uznajemy za oczywiste i doskonale ugruntowane.

Żadna rasa psa nie spadła z nieba. Wszystkie mają swoją historię. A historia Australian Labradoodle jest po prostu nadal pisana.